ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ / ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Print this page

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Περιδιαβαίνοντας στη Λόφου, θα συναντήσετε μεταξύ άλλων το παλιό Δημοτικό Σχολείο, ένα όμορφο λιθόκτιστο οικοδόμημα που μέχρι το 1973 πλημμύριζε με παιδικές φωνές. Στην αυλή του σχολείου υπάρχουν προτομή του Ιωάννη Σταυριανού, αγωνιστή του 1821, αλλά και ανδριάντας του Ηλία Καννάουρου που έπεσε μαχόμενος κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Σήμερα, γίνονται προσπάθειες για αξιοποίηση του σχολικού κτηρίου, τόσο από το Υπουργείο Παιδείας όσο και από άλλους οργανωμένους φορείς που ασχολούνται με την εκπαίδευση. Ταυτόχρονα, στο σχολείο και στην αυλή του λαμβάνουν χώρα πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις της Κοινότητας αλλά και του Συνδέσμου Αποδήμων.

Ας μάθουμε όμως περισσότερα για την εκπαίδευση* στη Λόφου, αρχίζοντας από τον 19ο αιώνα:

Στις αρχές του 19ου αιώνα, λιγοστοί και μόνο άντρες μάθαιναν γράμματα. Δάσκαλοι ήταν οι παπάδες του χωριού, οι οποίοι δίδασκαν αμισθί. Οι μαθητές μάθαιναν εκκλησιαστικούς ύμνους από το ψαλτήρι και το Τριώδιο. Η διδασκαλία γινόταν συνήθως στα χωράφια, όπου εργάζονταν και οι μαθητές για να βοηθήσουν τον ιερέα. Όταν ο καιρός δεν επέτρεπε το μάθημα να γίνει υπαίθρια, οι μαθητές μαζευόντουσαν στο σπίτι του ιερέα. Εκεί μάθαιναν και λίγη γραφή, χρησιμοποιώντας πλάκες, μια και δεν υπήρχαν τετράδια. Κάποιοι από τους ιερείς που δίδασκαν στις αρχές του 19ου είναι: ο παπά- Ηλίας- Χ“ Βασίλη, ο παπά- Λοΐζος Χ“ Παναγιώτη και ο παπά-Στυλιανός Χριστοφή.

Στα μέσα του 19ου αιώνα (περί το 1855), όπως διασώζει ο Λοΐζος Φιλίππου, λειτουργεί το ιδιωτικό σχολείο του Χ“ Χαραλάμπη Λοΐζου, Λοφίτη δάσκαλου. Ο Χ“ Χαραλάμπης Λοΐζου δίδασκε εκκλησιαστικά γράμματα μέχρι και το 1868 στο σπίτι του και στην ύπαιθρο. Τα χρόνια που ακολούθησαν και συγκεκριμένα από το 1868 έως και το 1880, δίδασκε ο μουσικοδιδάσκαλος , Αχιλλέας Νικολαΐδης από τη Βάσα Κοιλανίου.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, άρχισαν να λειτουργούν Παρθεναγωγείο και Αρρεναγωγείο. Γενικότερα, κατά την περίοδο της Αγλλοκρατίας σημειώνεται ανάπτυξη της δημοτικής εκπαίδευσης. Σύμφωνα με μαρτυρίες παλαιών κατοίκων του χωριού, το Αρρεναγωγείο λειτούργησε λίγο πριν από το Παρθεναγωγείο. Αρχές του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1917 άρχισε η ανέγερση του σχολικού κτηρίου όπου θα στεγαζόταν το Αρρεναγωγείο. Η απόφαση για ανέγερση σχολείου συνδέεται με την αύξηση του σχολικού πληθυσμού. Παρόλο που η ανέγερση του σχολείου άρχισε το 1917 και το 1920 έγινε σχετική δημοσίευση στην εφημερίδα «Ελευθερία», εντούτοις καθυστέρησε η ολοκλήρωσή του λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Την ολοκλήρωση του σχολείου ανέλαβε η εκκλησιαστική επιτροπή. Στο νέο κτήριο στεγάστηκε αρχικά το Αρρεναγωγείο, ενώ αργότερα το Παρθεναγωγείο και έτσι δημιουργήθηκε το Μικτό Δημοτικό Σχολείο Λόφου.

Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να γίνει μια περιγραφή του σχολικού κτηρίου, που εξακολουθεί να αποτελεί ακόμα και σήμερα ένα από τα στολίδια της Κοινότητας. Ξεχωρίζει η επιβλητική είσοδος με τους κίονες που είναι φτιαγμένοι από πωρόλιθο, αλλά και η δόμησή του. Ειδικότερα, το κτήριο είναι χτισμένο με την τεχνική που ακολουθήθηκε και κατά την ανέγερση των σπιτιών του χωριού. Χτίστηκε με απελέκητες αλλά και με πελεκητές πέτρες. Οι τελευταίες τοποθετήθηκαν στη βάση και στην κορυφή των τοίχων, λόγου χάρη στις πόρτες και τα παράθυρα. Αρχικά, το σχολικό κτήριο αποτελείτο από το γραφείο του διευθυντή και δυο αίθουσες διδασκαλίας με μεγάλα παράθυρα. Αργότερα, όπως θα δούμε και πιο κάτω, έγινε μια μικρή επέκτασή του.

Πριν την ανέγερση του σχολικού κτηρίου, το Αρρεναγωγείο στεγαζόταν σε ιδιωτικά σπίτια, τα οποία νοίκιαζαν από τη Χωριτική Σχολική Επιτροπή, ενώ, μετά το 1910, σε αίθουσες που άνηκαν στην εκκλησία της Παναγίας και βρισκόντουσαν στον περίβολό της. Κατά το 1885-90, ο δάσκαλος του Αρρεναγωγείου πληρωνόταν με τρόφιμα, όπως ψωμί, κρασί, ξύλα, λάδι και χαλούμια, ενώ αργότερα από το 1926, οι δάσκαλοι έπαιρναν μισθό. Οι δάσκαλοι που υπηρέτησαν στο Αρρεναγωγείο ήταν: Κώστας Κωνσταντινίδης, Νικόλαος Ιωαννίδης, Ζήνων Χριστοδουλίδης και Θρασύβουλος Νεάρχου.

Όσο αφορά στο Παρθεναγωγείο, στοιχεία για την περίοδο από το 1912 έως και το 1937, μπορεί να αντλήσει κανείς από δυο βιβλία, το «Μητρώο» (1912-37) και το «Μαθητολόγιο» (1921-37). Στο Παρθεναγωγείο δίδασκαν μόνο δασκάλες, οι οποίες ήταν κυρίως ανύπαντρες. Οι δασκάλες ήταν απόφοιτες Παρθεναγωγείων ή είχαν πτυχίο νηπιαγωγού (σπούδαζαν στην Αθήνα). Η Χωρητική Σχολική Επιτροπή που ήταν υπεύθυνη για το διορισμό των δασκάλων, το μισθό αλλά και το ενοίκιο των σπιτιών του χωριού που έμεναν οι δασκάλες. Από τις σημαντικές δασκάλες που υπηρέτησαν στο Παρθεναγωγείο και ξεχώρισαν ήταν: Μαρία Α. Γεωργιάδη και Στάσα Κυπριανού.

Η λειτουργία του Μικτού Σχολείου, όπως προαναφέρθηκε, άρχισε το 1937 και τερματίστηκε το 1973, οπόταν και οι μαθητές άρχισαν να λιγοστεύουν. Στα πρώτα χρόνια λειτουργίας του σχολείου, οι μαθητές όλο και αυξανόντουσαν. Γι’ αυτό το 1938, προστέθηκε στο σχολικό κτήριο τρίτη αίθουσα διδασκαλίας. Το 1937-38, διορίστηκαν δυο δάσκαλοι, ο Νικόλαος Ιωαννίδης και ο Στυλιανός Παπακλεοβούλου αλλά και η δασκάλα Στάσα Κυπριανού.

Το 1945, το Δημοτικό Σχολείο Λόφου μετονομάστηκε σε Δημοτικό Σχολείο Ύψωνα- Λόφου, μια και στο σχολείο φοιτούσαν μαθητές και από τα δυο χωριά. Τα χρόνια που ακολούθησαν, οι μαθητές μετακινούνταν συνεχώς, επειδή άλλαζαν οι γεωργικές εργασίες της οικογένειάς τους. Το 1960, πολλοί Λοφίτες μετοίκησαν στον Ύψωνα ή στην πόλη της Λεμεσού, με αποτέλεσμα ο αριθμός των μαθητών να μειωθεί σημαντικά. Το 1973, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, το σχολείο σταμάτησε τη λειτουργία του, αφού αποφοίτησαν οι τελευταίοι μαθητές. Από τότε, το σχολείο παραμένει κλειστό και μελαγχολικό.

Χάρτες
Πολυμέσα
Εκδηλώσεις
 

 Σεπτέμβριος 2017 
ΔΤΤΠΠΣΚ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 

 

Designed & Developed by NETinfo Plc